Kim's excentrieke leventje

mood: moody

Blehh, vandaag leek wel vrijdag de 13e hier! Eerst stond ik niet in de taxiplanning; toen kreeg de receptionist van Langezijds mijn rits niet dicht, uiteindelijk met geweld wel; toen kreeg E. (receptioniste Spiegel) mijn jas niet los; toen heeft iemand van Silva Bouw mijn rits met een tang dichtgeknepen en gerepareerd; toen roerde E. te hard door m'n koffie waardoor hij omging en het m'n schoen, rolstoel, haar laarzen en de vloer op ging; toen morste E. tomatensoep over haarzelf heen; toen hebben we aan iedereen gevraagd hoe je prei moet koken; toen gooide E. mijn blad dicht, waar mijn flesje water op stond met de dop half los, toen lag dat dus ook al op de grond; toen heb ik in de 20 min dat ik weg was de taart gemist; toen kwam de taxi ook weer eens te laat; toen ergens eind van de middag kwam ik erachter dat ik een factuur dubbel had betaald; toen liet ik tijdens het koken mijn zakje prei vallen; toen liet ik ergens deze avond ook nog een map vallen; en nu heb ik een zere hand van het typen!

Voor de rest gaat het best goed hoor
 

location: Enschede

mood: crushed

music: Within Temptation

"Ik had je toch ook de reden verteld waarom ik dacht dat het beter was om het niet te zeggen?
Maar ik kan me ook wel voorstellen dat je het wel wilt weten.
Ok ik vertel het, maar: wil dus niet zeggen dat je die dingen moet veranderen!! 't heeft gewoon te maken met waar toevallig ik (een van de vele jongens) op val:
Ik val meer op meisjes met een verlegen karakter (heeft iets 'geheimzinnigs'). Die mij bv niet 'watje' noemen
En ik zit dus met die andere twee meisjes in m'n hoofd. En jij vraagt je natuurlijk af of je handicap er ook mee te maken heeft. Je handicap speelt toch ook wel een beetje mee. 't bepaalt toch voor een deel de toekomst... Maar: dit is dus niet de belangrijkste reden.
En ik denk: ik moet niet voor iemand kiezen 'uit medelijden', dat is geen goede basis voor een relatie. Ik moet wel echt een klik voelen.

Maar: er zijn dus ook jongens die juist wel vallen op iemand met jouw karakter, dus: niet proberen te veranderen. Gewoon doorzoeken dat doe ik ook

Ik wil je dus niet beledigen ofzo. Ik vertel het puur omdat jij het zo graag toch wilt weten."

En daar stond het dan... De waarheid die ik eigenlijk allang kende. Hij valt niet op me en mijn wereld stort in, alweer. Het besef kwam pas later, eerst dacht ik nog: "Het is weer zover, maar het went." Nu, een paar uur later voel ik me eenzaam, heb ik het koud en zou ik best in een huilbui kunnen uitbarsten.

Ik heb hem, voordat ik nog niet echt besefte wat het nou allemaal inhield, het volgende terug geschreven:
"Whahahahahahahah, moest er even uit
Man, ik ben heus niet zo spontaan hoor! Eigenlijk ben ik best wel verlegen, alleen als ik verlegen doe, dan klap ik dicht en dat wil je ook niet  Ik kan bijv. ook totaal niet presenteren o.i.d.
Er is niks mis met watje! Dat is namelijk Dordts en houdt in dat je op dat moment verlegen bent, terwijl dat helemaal niet nodig is!

Dank je dat je eerlijk bent over mijn handicap, dat waardeer ik wel, want heel veel jongens vermijden het omdat ze denken mij te kwetsen. Dat is alleen niet zo, want het hoort gewoon bij mij en ik zou het niet willen missen over het algemeen (behalve in dit soort situaties wellicht ). Het is in ieder geval niet iets waar jij je druk om moet gaan maken, ik ben het gewend Cru, maar waarheid.

Ik voel me niet beledigd, je bent gewoon net als vele andere jongens die ik tot nu toe ontmoet heb en dat had ik al veel eerder moeten zien (wat ik ook al had, maar ik gaf je het voordeel van de twijfel...)"

Gaandeweg toen ik het typte, kwam het besef. Ik mag het dan vaker mee gemaakt hebben, het blijft niet leuk. Natuurlijk is een afwijzing niet leuk, ook al had hij gelijk na mijn Valentijnskaartje al gezegd niet verliefd te zijn op mij. Ik moest geen verkeerde verwachtingen krijgen, maar als je iemand leuk vindt krijg je die toch wel. Valse hoop en het besef dat je handicap wel degelijk een vloek kan zijn. Ook al staat er dat het niet de hoofdzaak is, het voelt voor mij wel zo. Ik ben door mijn handicap nu eenmaal zo. Hoe zou ik zonder handicap zijn?

- My disability is my gift, my curse...

De laatste tijd verwaarloos ik mijn blog een beetje. Waarom weet ik eigenlijk niet, want er is echt vanalles gebeurd.

Zoals jullie misschien al weten, is het uit tussen mij en de jongen uit mijn vorige blogbericht. Het is een heel lieve jongen, maar mijn gevoel zei dat we niet bij elkaar pasten. Mijn beste vriendinnen zeiden het vanaf het begin al, maar je weet hoe het gaat als je net verliefd bent geworden. Iedereen kan wel vanalles zeggen, maar ernaar luisteren doe je toch niet. Een ander probleem was dat hij eigenlijk meer wilde dan ik en ook al zei hij dat hij best wilde wachten, die druk bleef ik voelen. Natuurlijk was dat niet zijn bedoeling, maar ik ben nog maar 19 en nog lang niet toe aan de dingen waar hij eigenlijk wél behoefte aan heeft.

Ik hoop dat hij gewoon vrienden met mij wil zijn, want ik vind het niet leuk om hem als vriend te moeten verliezen.

Inmiddels heb ik weer een tentamenperiode achter de rug. Ik had 5 tentamens, waarvan 1 herkansing. Het waren echt 2 zware weken. Gelukkig weet ik al dat ik 2 zessen heb en 1 vijf, die ik dan maar weer moet herkansen een volgende keer. De laatste twee resultaten heb ik nog niet terug, ik hoop dat het een beetje snel bekend wordt.

Verder ben ik een weekje ziek geweest. Natuurlijk had ik kunnen weten dat ik er niet aan zou ontkomen. Ik was een weekendje bij mijn ouders en Casper en zij waren allemaal ziek (geweest). Ach, wat maakt het ook uit, half Nederland was ziek dus daar zou ik echt niet aan ontkomen!

Eigenlijk was het wel heel fijn om even niks te hoeven en kunnen. Het gaf mij tijd om na te denken en een paar dingen drastisch te veranderen.

Gisteren had ik mijn TussenTijdse Toets voor mijn rijbewijs. Ik was echt enorm zenuwachtig en heb mijn instructeur een paar keer heel vuil aan gekeken. Ik wilde niet, had geen zin en ik dacht dat ik het niet kon. Er was helaas geen ontsnappen aan en om iets over 1 uur kwam mijn instructeur met een examinator en een meneer van het CBR naar mij toe (ik zat al in de auto). De examinator was een vrouw! Ik weet niet waarom, maar ik was daar echt blij om.

In het begin was ik nog wel erg gespannen, maar later ging het beter. Oké, ik moet nog wel meer vooruit gaan kijken en plannen. Waarschijnlijk rij ik dan geen fietsers meer aan bijvoorbeeld…

In ieder geval, het ging voor de rest best goed en ik heb vrijstelling voor de speciale manoeuvres tijdens het echte examen over ongeveer 2 maanden!

Nu heb ik lekker een weekje vakantie! Vanochtend heb ik eens mijn papierbak uitgemest, het ziet er nu een stuk beter uit in ieder geval. Zo meteen ga ik de stad in, want ik heb ontzettend zin om te gaan shoppen en boodschappen doen! Een erg goede vriend van mij komt dit weekend logeren. Nu alleen nog even hopen dat die regen en sneeuw (ja, het weer in het oosten des lands is echt gestoord) op houdt.

Ik moet zeggen, nu ik mijn takenlijstjes op www.gubb.net weer gebruik, ik een stuk minder chaotisch ben. Dat moet ik maar eens een tijdje volhouden! De site www.lifehacking.nl is trouwens ook erg grappig!

Oja, voordat ik het vergeet! In het Vrijhof cultuurcentrum van de Universiteit Twente hangt een expositie genaamd Hungry Planet van fotograaf Peter Menzel. Ook worden er foto’s geprojecteerd van Foton (de fotografievereniging van de UT, waar ik lid van ben) en er is ook een serie foto’s door mij gemaakt!!

- I don’t know why I can’t move on

location: Enschede

mood: happy

music: Q-Music

Alle leuke dingen van deze week:

• Ik heb na 3 maanden weer met mijn beste vriendin bij kunnen kletsen!
• Een zak kruidnootjes aangeboden krijgen om tijdens college achterin de zaal stiekem op te eten, hmm lekker hoor =D
• Een jongen die uit zichzelf naast mij ging zitten bij college =P
• M&M's eten omdat het werkcollege nogal saai was en de docente toch ook niet meer snapte wat ze nu aan het uitleggen was...
• Weer contact gehad met mijn ex-beste vriend en besloten dat ik het zat was geen contact meer te hebben.
• Ook ineens een smsje krijgen van mijn ex-vriendje en te horen gekregen dat hij er altijd is als er iets is :)
• Een vriendin die pasta kwam eten en mij ook deze site heeft laten zien ^^
• MSNen met een super lieve vriend van mij, die altijd super lieve dingen zegt (super hè)
• Helemaal blij zijn omdat ik hier allemaal blije dingen typ =D

mood: sad

Het is vandaag 30 september ’08. Buiten is het donker en nat. Het regent inmiddels al een hele dag en het ziet er niet naar uit dat het veel beter gaat worden. Hier binnen is het gelukkig wel warm, maar het is ook stil ondanks dat de radio aan staat. Ik woon inmiddels alweer 1,5 maand in mijn huisje. Door een vreemde wending van het lot woon ik in een Fokuswoning met 2 andere studenten. Een constructie waarvan ik nog niet eerder had gehoord, maar wat hier in ieder geval wel mogelijk is. De rest is op het moment niet thuis, maar dat had je misschien al door toen ik zei dat het stil was…

Ik moet zeggen dat het aan de ene kant enorm lekker is om op jezelf te wonen. Ik kan heen waar ik wil, slapen en opstaan wanneer ik wil, mensen uitnodigen wanneer ik maar wil en nog veel meer. Aan de andere kant is het gewoon echt niet leuk. Het brengt echt enorm veel werk en geregel met zich mee en ouders zijn er niet om even snel iets te regelen of op te lossen. Ook vind ik het saai. Één van mijn huisgenoten zegt dat ik maar bij een vereniging moet gaan om de tijd te doden, maar met een spierziekte heb je daar vaak geen energie voor en zin in. Bovendien zijn de meeste verenigingen sport- en cultuurverenigingen of iets dergelijks en het  heeft ook niet veel nut om bij een vereniging te gaan waar ik niks kan doen. Ik zit trouwens wel in de postercommissie van mijn studievereniging, dat is wel enorm leuk en ik zie nu overal posters van mij hangen.

Dit verhaal heeft inmiddels echt een totaal andere wending gekregen dan wat ik in m’n hoofd had, maar dat maakt niet uit.

Maar goed, om nog even terug te komen op mijn verhaal: Ik mis mijn familie, mijn vrienden uit Dordrecht, en het is heel lastig om sociale contacten met studiegenoten te houden als je niet zo makkelijk ergens heen kan of ergens bij kan horen wil ik mijn studie halen en wat energie over houden. Misschien  is de fotografievereniging en een hulphond nog zo gek niet, tijd om in actie te komen!

location: Winkelcentrum Sterrenburg

mood: scared

Gisteren was ik met mijn broertje in het winkelcentrum vlak bij ons huis. We hadden een ijsje besteld, want het was natuurlijk prachtig weer (en nu nog steeds!).

Ik had met hem afgesproken dat hij mij wel moest helpen, anders kon ik geen ijsje eten. Dit vond hij wel redelijk ok (hij had er niet echt veel zin in, mjah).

Na mij een paar happen ijs te hebben gegeven, had hij er eigenlijk wel genoeg van en hij was elke keer snel afgeleid door de Bart Smit tegenover het bankje waar wij zaten.
Dit was toch best vervelend en ik had het van tevoren kunnen zien aankomen (hij heeft PDD-nos, een vorm van autisme).

Het gevolg hiervan was dat mijn ijsje ging smelten en lekken...

Een man naast ons zag dat en bleef eerst een tijdje naar mij en het ijsje staren. Hier kreeg ik al de kriebels van... Enige tijd later stond hij op en vroeg of hij even moest helpen. Ik zei dat dat niet hoefde en dat mijn broertje dat toch best gewoon kon doen. De man zei daarop dat C. (broertje) het zelf te druk had met zijn ijsje (een slush) en pakte vervolgens het lepeltje van mijn ijsje en ging mij "voeren". Hier voelde ik me toch niet echt op mijn gemak bij, want het was een volstrekt vreemde, oude en onduidelijk pratende man. Ik probeerde hem dan ook duidelijk te maken dat ik zijn hulp niet echt op prijs stelde, maar de man trok zich daar niet echt iets van aan en ging gewoon door.